اینجا بین‌الحرمین است؛ جایی که زمین تا آسمان، سرخ‌پوشِ عشق شده. نور قرمز چراغ‌ها، نه چشم که دل را خیره می‌کند و هر ذرهٔ این فضا، نجوای «لبیک» زائران را در آغوش گرفته است. اینجا حسی دارد که نه در کلمات می‌گنجد و نه در تصویر؛ فقط باید نشست و ساعتها به این قرمزی دل بست و گریست. زیر سقف قرمز بین‌الحرمین، انگار زمان متوقف می‌شود. این سرخی، یادآور غیرتی‌ست که تا ابد در این حرم جاریست؛ لحظه‌هایی بی‌نهایت، درست در کنار مضجع نور.